|
او از مادرش آموخت كه چگونه بايد در مقابل دشمنان ايستادگي كرد «... صبرا علي قضائك، لااله سواك يا غياث المستغيثين» «خداوندا! در برابر قضا و قدر تو شكيبايم. جز تو معبودي نيست اي فريادرس دادخواهان».
|
||
|
|
|
|
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
او از مادرش آموخت كه چگونه بايد در مقابل دشمنان ايستادگي كرد «... صبرا علي قضائك، لااله سواك يا غياث المستغيثين» «خداوندا! در برابر قضا و قدر تو شكيبايم. جز تو معبودي نيست اي فريادرس دادخواهان».
|
||
|
|
|
|
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
| وام گـذار لـــب تـــــو
راســـتـــــی
|
| گفتی و چون شعله به پا خاستی
|
| بـانـگ رسـای تـو ستــم سـوز شد
|
| کـشتــه مـظـلـوم تـو، پـیـروز شد
|
| خواست که غم دست تو بندد ولی
|
| غـم کــه بـُـود در بــر دُخـت
علی؟
|
| قــامــت تــو قـامت غم را شکست
|
| دُخـت علــی را نتوان دست بست
|
| ای دل دریـــــا، دل دریــــای
تـــــــو
|
| عـرش خـــدا مـــنــزل و مـأوای
تو
|
| جـسم تــو از عـشق مـگر ساختند
|
| کـایــن هـمـه جـان در ره تـو
باختند
|
| آنـچـه تــو کــردی بـه صــف
کـربـــلا
|
| کـــردهی مــخـلــوق بــود یــا
خدا؟
|
| آن هـمـه غـم، آن هـمـه استـادگی
|
| آن هــمـــه سُـتـْــواری و
آزادگــی
|
| آن همه خون دیدن و چون گُل شدن
|
| دشت خـــزان دیـدن و بـلـبل شدن |
|
علی موسوی گرمارودی |
