نشاني ات گرفتم
زقطرههاي باران نشانيات گرفتم	زديدههاي گريان نشانيات گرفتم
زكوچهها گذشتم نشان زتو نديدم	زخانههاي ويران نشانيات گرفتم
به هر كجا رفتم به شوق ديدنت بود	زكوه و چشمه ساران نشانيات گرفتم
صداي نالهها را به گوش جان خريدم	زناله يتيمان نشانيات گرفتم
تمام آرزويم به يك نگاه بسته است	زپلكهاي بيجان نشانيات گرفتم
بکوي مستمندان شبي سفر نمودم	ز آه مستمندان نشانيات گرفتم
سحر بشوق بويت مشام جان گشودم	زعطر صبحگاهان نشانيات گرفتم
به لحظههاي غربت زخاطرم گذشتي	ز ندبه غريبان نشانيات گرفتم
بسي كنار قبر شهيد من نشستم	زتربت شهيدان نشاني ات گرفتم
تمام سوره ها را دوباره ختم كردم	زآيه هاي قران نشاني ات گرفتم
كنار نهر آبي تمام شب نشستم	زآب جويباران نشاني ات گرفتم
به پشت ابر رفتم ستاره اي عيان شد	زكوكبي پريشان نشاني ات گرفتم
دل شكسته من بهانه ات گرفته	زچشمهاي جوشان نشاني ات گرفتم
خدا كند بيايي كه جان به لب رسيده	زجان خويش ايجان نشاني ات گرفتم
خموش گشته طالب نشسته بر سر راه
زباد و خاك و طوفان نشاني ات گرفتم
شاعر : حجت اله قلي پور (طالب) تقديم به محضر خورشيد گيتي ابا صالح المهدي(عج)